<title_newspaper="Trybuna robotnicza">
<title_article="Proletariacki internacjonalizm a burżuazyjny kosmopolityzm">
<author_1="S. Titarenko">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1950">
<month="3">
<date="1950-03-04">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Kosmopolici burżuazyjni, najemni agenci anglo-amerykańskiego imperializmu, często usiłują przemycać swe zgniłe teorie pod maską internacjonalizmu. Szczególną gorliwością pod tym względem odznaczają się prawicowi socjaliści; zwykli oni powoływać się na „Manifest Komunistyczny”, w którym powiedziano, że w warunkach kapitalizmu robotnicy nie mają ojczyzny. Z właściwą sobie perfidią pomijają przy tym milczeniem zawarte w „Manifeście Komunistycznym” wskazania o konieczności walki rewolucyjnej proletariatu w celu obalenia kapitalizmu, idee głoszące, że klasa robotnicza nie będzie mogła okrzepnąć, zahartować się, ukształtować, jeżeli nie będzie „narodowa”, tzn. jeśli nie będzie walczyć przede wszystkim przeciwko własnej burżuazji narodowej.
Proletariatowi z gruntu obcy jest wszelki nihilizm narodowy w przeciwieństwie do burżuazji, która w wypadku, gdy wchodzi w rachubę jej własna kieszeń, nie cofa się przed zdradą interesów narodowych. Tocząc walkę przeciwko burżuazyjnemu nacjonalizmowi, walkę o socjalistyczny internacjonalizm, klasa robotnicza walczy jednocześnie i przede wszystkim przeciw własnej burżuazji narodowej. W walce tej proletariatowi nie są obojętne ani losy własnego kraju, ani też losy innych krajów.
Marks i Engels uczyli, że nie może być wolny naród, uciskający inne narody. To wskazanie założycieli i twórców socjalizmu naukowego było zawsze drogowskazem dla internacjonalistów proletariackich.
W roku 1916 Lenin pisał, że celem socjalizmu jest nie tylko zlikwidowanie rozproszkowania ludzkości na małe państwa, zlikwidowanie wszelkiego separatyzmu narodowego, nie tylko zbliżenie między narodami, lecz również zespolenie się ich w jedną całość. Jednakże aby osiągnąć ten cel, należy dążyć do wyzwolenia uciśnionych narodów, do umożliwienia rozwoju ich własnej państwowości i kultury. Proletariat winien walczyć o wolność politycznego oderwania się kolonii i wyodrębnienia się narodów, uciskanych przez państwa imperialistyczne. Bez takiej walki niemożliwe jest zdobycie zaufania, niemożliwa solidarność klasowa między robotnikami narodu uciskającego i uciskanego.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>